Flarden

Slechte timing

Meer: Slechte timing | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-08 18:57:22
“Met Kim.” “Goedeavond, met Daniël van de Nationale Uitvaartgroep. Ik wilde u graag even informeren over (...)” “Is dit een telefonische enquete?” “Nee mevrouw, wij moeten iedereen tussen de 23 en 69 informeren over (...)” “WAAR zegt u dat u van bent?” “De Nationale Uitvaartgroep.” “Meneer! Mijn vader ligt kritiek op de intensive care na een bedrijfsongeval en het láátste waar ik op dit moment behoefte aan heb is een enquete van de Nationale Uitvaartgroep.” “Dat begrijp ik mevrouw. Dan zal ik u niet verder st(...)” En toen heb ik de hoorn erop geflikkerd. Slechte tijden maken een mens behoorlijk assertief.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2713

Project miniKim

Project mini-Kim #24

Meer: Project mini-Kim #24 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:57
Leuke gesprekjes op mijn werk: Klant: (ietwat onzeker) "Gefeliciteerd!" (laat blik afzakken naar mijn buik) "Denk ik. ... Toch?" Ik: (lachend) "Ja! Goed gezien. Dank je wel. " Andere klant: "Volgens mij moet ik je feliciteren. Je bent zwanger toch; zie ik dat goed?" Ik: (verontwaardigd) "Als je dít bedoelt (ik prik in mijn buik), dat was een all-inclusive naar Korfoe." Klant: (stamelt) "Oh... Euh... Ik dacht echt..." Ik: (schaterlachend) "Je had gelijk! Ik ben zwanger."
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2701

Project mini-Kim #25

Project mini-Kim #26

Project mini-Kim #27 of oh nee toch, niet weeeer een zwanger-logje

En dat wordt dan moeder...

Meer: En dat wordt dan moeder... | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
Er zijn mensen die, als ze van andermans kinderwens horen, op grappige toon zeggen: "Als je nou eens eerst een hond neemt? Dan kan je oefenen." Ik vind dat maar griezelig: de opvoeding van een kind vergelijken met zorgen voor een ander levend iets. Planten gaan bij mijn steevast binnen een paar weken dood, met uitzondering van de exemplaren die ik écht lelijk vind. Want die krijg ik met geen mogelijkheid uitgedroogd. En dieren? Tja, dat wil vaak ook niet zo. Onze parkiet kan je daar alles over vertellen. Een bakje met zaadjes vullen, dat kan ik. De kooi verschonen, daar draait Frank zijn hand niet voor om, zo gepiept. Maar dat zo'n dier niet altijd doet wat je zegt, dat vinden we toch beduidend minder. Zit je net in een spannende aflevering van 24, besluit het beest een tjilp-competitie met de televisie te houden. En een lief "Stil nou...?" helpt al net zo min als een geërgerd "Ssst!" Of je doet een poging hem iets tammer te maken en zet hem op je hand. Waarop Parkiet dan naar een lamp vliegt en daar weigert af te komen. Hoe hard je ook paait. "Maar je bent de allermooiste vogel van de hele wereld. Écht! Kom nou..?!" En als je een goudvis moe bent kan je die door de wc spoelen, maar met een parkiet krijg je dat als je ook maar een greintje geweten hebt écht niet voor elkaar. We bedachten alternatieven. "Zullen we hem in de blender doen?" "We kunnen hem met een visdraadje aan zijn poot in het bos aan een boom binden?" "In de vijver gooien? Dan binden we een kiezelsteentje aan hem vast." Parkiet móet wel haast iets opgevangen hebben van onze pesterijen en bijbehorende lachbuien. Toen ik 's morgens een keer slaperig met een kop thee op de bank zat kwam hij rakelings over mijn hoofd vliegen. Hij had zich vast de hele nacht op de lamp zitten opwinden. En hij was het meer dan beu. Met geen mogelijkheid kreeg ik hem zijn kooi meer in. Ook niet toen hij helemaal buiten adem was van het heen en weer vliegen van de ene lamp naar de andere: meestal hét moment waarop hij zich gelaten liet oppakken. "Oh nee!" riep ik, toen ik opeens zag dat de kamerdeur open was. Maar ik was te laat. Parkiet had het ook gezien. Hij scheerde langs me heen het trappengat in, hup, naar boven. En ik sloop er achteraan, in de hoop dat alles daar nog dicht was. Maar nee. Triomfantelijk zag ik hem op het randje van het badkamerraam zitten. Het ópenstaande badkamerraam. "Kóm nou?" probeerde ik nog. "Wat denk je zelf?" zag ik hem denken. Hij keek nog één keer achterom, sloeg zijn vleugeltjes uit en dook het raam uit. Een vliegend eksterbuffet. Wist hij veel...
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2705

Project mini-Kim #28

Meer: Project mini-Kim #28 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
Sinds we weten dat ik zwanger ben regent het rompertjes en sokjes. En als ik mijn pinpas weer eens door een gleuf bij de Prenatal of Kids Factory haal komt er onderhand rook af en barsten de cassières nog net niet in zingen uit bij het vooruitzicht van de dikke kerstbonus die ik voor ze bij elkaar winkel. Dat dieren leuker zijn als ze klein zijn wist ik. Maar dat dat ook voor kleren opgaat is nieuw voor me.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2706

Mag ik met je mee op reis?

Meer: Mag ik met je mee op reis? | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
Of klik! Dan sta je rustig even op je balkon en ineens een lawaai van jewelste. Er hing ineens zo'n enorm Apache gevechtsding boven mijn hoofd, die zeker een minuut lang stil bleef hangen, toen een gekke draai maakte en weer weg vloog. En al die tijd was ik stiekem een klein beetje bang dat -ie óf neer zou storten óf de aanval zou openen Update: Omroep Brabant meldt dat de Apache een olielek had en daarom uit voorzorg is is geland in Nieuwkuijk, hier vlakbij.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2707

Project mini-Kim #29

Project miniKim#30

Meer: Project miniKim#30 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
De verloskundige bewoog de doppler over mijn buik, op zoek naar het hartje van Beeb. Ik lag volkomen op mijn gemak op de onderzoeksbank. Die week had ik immers het hartje al een keer of vijf gehoord, met de thuisdoppler van de Kijkshop. "Ah," dacht ik toen een duidelijke hartslag klonk, "hij doet het nog." " "Nog even verder zoeken," zei de verloskundige, "dit is jóuw hart." En ik zweeg wijselijk. Had ik verdikkeme al een week lang vertederd liggen luisteren naar mijn eigen rikketik!
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2709

Project miniKim#31

Meer: Project miniKim#31 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
Oh, mijn god. Oh mijn god. Ohmijngod! Mijn mountainbike is de deur uit. In plaats daarvan staat er in de gang een gevaarte te blinken met een mándje voorop. En een dubbele standaard. En een stuurslot. En een stuur zo wijd dat er een olifant tussen past. Een olifant én een kinderzitje. Ons nageslacht is er nog niet eens en ik ben al volledig de weg kwijt! Ik denk dat ik voorlopig alleen nog in het donker fiets. Om deze kant van mezelf nog even voor de buurt verborgen te houden.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2710

Project miniKim #32

Meer: Project miniKim #32 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-09-03 10:14:56
Als ons kind met een vertrokken bekkie ter wereld komt is het mijn schuld... Ik taal niet naar augurken, maar zuur gaat er wel degelijk in grote hoeveelheden in. In de vorm van zure matjes. Die je bij de Makro per kilo kan kopen!
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2711

Project miniKim #33

Project mini-Kim #18

Meer: Project mini-Kim #18 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 20:30:00
Het liefst had ik heel hard willen schreeuwen, maar het was pas kwart voor zeven. En bovendien wist ik nu nog steeds niets zéker. Op internet had ik vele tientallen verhalen gelezen van vrouwen die na een icsi-behandeling nog voor de ziekenhuistest al thuis een positieve zwangerschapstest deden. Frank was er gisteren van overtuigd dat -ie, behalve die extra cupmaat, iets aan me zag. "Ik weet bijna zeker dat je zwanger bent," zei hij stellig. Zo kwam het dat ik vanmorgen in alle vroegte over een staafje zat te piesen. De vijf minuten die ik moest wachten waren peanuts, vergeleken met de afgelopen twee weken. Slaapdronken zat ik op de bank, terwijl de minuten omvlogen. Het teststaafje lag op het toilet rustig een plusje uit mijn HCGhormonen te toveren. Hoopte ik. En wat schoof de grond weer eens onder mijn voeten weg toen dat niet zo bleek te zijn. Hoe hard ik ook tuurde, het venster naast de C van 'controle' bleef angstvallig leeg. Dat kan twee dingen betekenen. Eén: het was nog te vroeg, waardoor er nog niet voldoende HCG in mijn lichaam zat. Twee: ik ben niet zwanger. Ik bereid me in stilte voor op het laatste. Met dichtgeknepen keel en een hart vol wanhoop. Donderdag eindelijk duidelijkheid. Geluk laat zich niet afdwingen met kaarsjes weet ik, maar ik had er zó op gehoopt.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2689

Project mini-Kim #10

Meer: Project mini-Kim #10 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
"Jeetje," zei ze tegen me in de kleedkamer, "wat heb jij een conditie!" "Tja," antwoordde ik, terwijl ik een bezweet hemdje stond af te stropen, "dat is natuurlijk ook wel een beetje mijn wérk." Maar inwendig groeide ik van trots. Niet alleen had ik net behoorlijk maniakaal op het schaatsapparaat gestaan en geroeid, ik had ook nog eens ruim acht kilometer hardgelopen. Al playbackend, met een smile op mijn gezicht. Die lach, daar kon ik niks aan doen. Dat moeten de dopamine en de endorfines geweest zijn. Stofjes die een geluksgevoel gaan afgeven bij langdurige fysieke inspanning. Eigenlijk had ik namelijk niet eens zin om te lopen. Laat staan hard. En zonder ergens héén te gaan. Pfff... Maar in de wetenschap dat dinsdag de eicelpunctie is en ik de twee weken erna zeker niet zal sporten had ik mezelf toch maar naar de sportschool geschopt. Nu het nog kon. Want de zomer en de bijbehorende kleren liggen gewoon weer op de loer hoor. Of ik nou strak in mijn vel zit of niet. Geen ontkomen aan. Die acht kilometer gingen verbazingwekkend makkelijk, omdat recht in mijn gezichtsveld een poster hing van een vrouw in bikini op een PowerPlate. Ze had het figuur van een lolly en keek daar dolgelukkig bij. Terwijl mijn ogen op haar gericht bleven en mijn mond meebewoog op de muziek stampten mijn voeten moeiteloos door. Niet slecht voor een eierdoos! Vandaag en morgen spuit ik de laatste hormonen. Maandagavond mag ik zwaar aan de kalmeringsmiddelen, dinsdag is dan de punctie en donderdag of vrijdag worden er twee embryo's teruggeplaatst. Helpen jullie me hopen dat ik de komende maanden zó verschrikkelijk dik word dat dit de laatste keer was dat ik heb hardgelopen in 2007?
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2677

Project mini-Kim #11

Meer: Project mini-Kim #11 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Na vier uur plat liggen verveel ik me al. Ik heb al televisie gekeken, ik heb met mijn tenen gewiebeld, ik heb mensen gebeld, ik heb gevloekt, ik heb gegeten en ik heb heel veel water gedronken. En juist nu voel ik behoeftes die ik nooit heb en wil ik een blokje om of gaan skaten of stofzuigen of perentaart bakken of de was strijken. Maar ik mag niet. Na een pijnlijke eicelpunctie vanmorgen kwam de score op negentien goede eitjes. Dronken van de pijnstillers moest ik daar om lachen. Maar op dat moment was alles grappig. Van mijn streepjessokken, tot mijn indrukwekkend lage hartslag, het infuus, de bezorgde blik van Frank. Alles. Eenmaal wat bijgekomen van de verdoving werd me uitgelegd dat negentien eitjes wel heel erg veel is. De blaasjes waar die inzaten gaan zich allemaal weer met vocht vullen. Daardoor worden mijn eierstokken weer heel zwaar. En als ik dan een rare beweging maak (xco geven, fierljeppen, schwalbes maken of onverwacht omdraaien als er iemand 'Joehoe, jij daar!" roept) kunnen ze om hun as draaien, of erger nog: knakken. En een geknakte eierstok moet eruit. Daar heb je niks meer aan, zei de verpleegkundige met een uiterst serieus Ik Meen Het Echt Gezicht. Plat liggen dus. En veel water drinken. En heel hard hopen dat mijn binnenste donderdag voldoende gekalmeerd is om de embryo's te kunnen terug plaatsen. Zoniet, dan volgt een heuse cliffhanger, want ons ziekenhuis hanteert een zomerstop.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2678

Dingen waar ik WEL bij kan vanaf de bank:

Meer: Dingen waar ik WEL bij kan vanaf de bank: | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
- een pak Bar le Duc en een waterglas - vier afstandsbedieningen - de laptop van m'n schoonouders - een halflege koektrommel - mijn telefoon - Shopaholic & Baby - een paar drijfnatte sokken Dit is een aanvulling op Webkims 1000 dingen.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2679

Shirtaholic

Meer: Shirtaholic | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Héél gevaarlijk: ik lig op de bank met een laptop, ik lees Shopaholic, ik wéét hoe makkelijk je online kan winkelen en dan ontdek ik ook nog eens Threadless 10 dollar sale houdt. Gelukkig ben ik de beroerdste niet en bestelde ik ook shirts voor Frank. Maar déze zijn voor mij. Onder andere. En dan zien jullie vast nog leukere shirtjes staan, mar euh, die héb ik dus al. We're talking serious shirt-addiction here. Zo. En dan vandaag maar eens kijken of die webshop van de H&M wat is. Zo kom ik mijn dagen wel door!
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2680

Project mini-Kim #12

Meer: Project mini-Kim #12 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Bijna was ik als zo'n Amerikaanse vrouw in een extreme make-over programma mijn dokter om zijn nek gevlogen. Want voor de verandering kregen we vanochtend eens goed nieuws! Op voorwaarde dat ik rustig aan zou blijven doen en heel veel zou blijven drinken zouden er twee embryo's worden teruggeplaatst. We waren thuis op de bank nog niet uitgejuicht toen het ziekenhuis weer belde. "Kunnen jullie hier om elf uur zijn, dan doen we de terugplaatsing vandaag." Dat gebeurde dus en nu zit ik weer thuis, naast Frank, met een buik met kostbare bagage. Bagage die moet gaan innestelen. En daar kunnen we zelf he-le-maal niets voor doen. Geen invloed. Nul. Zero. Dit gaan twee onwaarschijnlijk spannende weken worden.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2681

Project mini-Kim #13

Meer: Project mini-Kim #13 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Mensen die me maanden niet gezien hebben zouden me wel eens per ongeluk kunnen feliciteren, als ze me vandaag zouden zien in mijn rood-wit gestippelde zomerjurkje. "Gefeliciteerd! Hoe ver ben je al?" En dan zouden ze waarschijnlijk rekenen op een "Zes maanden." Mijn buik groeit namelijk nog steeds, door de zich met vocht vullende lege eiblaasjes. Hij heeft het formaat van een basketbal. Bewegen is lastig, op mijn zij liggen doet pijn en ik heb voortdurend zóveel dorst dat ik overwogen heb een tuinslang van de keuken naar de bank te rollen, zodat ik aan één stuk door water kan drinken. Maar ik klaag niet. Ik zit vol good vibrations. En iedereen is zo lief! Frank, die voor alles opdraait nu ik kalm aan moet doen en me bestraffend toespreekt als ik ook maar een vinger optil. Zijn moeder, die hier vier weken aan strijkgoed is komen wegwerken. Mijn mama, die elke dag belt. Vrienden, collega's, jullie. Weet je hoe dat voelt; een hart vol hoop? Het kriebelt, het krioelt en het is zó groot dat ik soms denk dat mijn lijf er niet meer omheen past. We zijn pas een dag verder. Als kaarsjes voor jezelf opsteken geoorloofd is, moest ik zo maar eens met Bolsius gaan bellen. Want voor zo een grote wens kan eentje nooit genoeg zijn.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2682

Mail

BNN does it again

Meer: BNN does it again | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
De Grote Donorshow. Pijnlijke televisie, waarin een kankerpatiënte samen met sms'ende kijkers bepaalt wie van de drie kandidaten van haar een nier krijgt. Met persoonlijke filmpjes proberen de nierpatiënten de ongeneeslijk zieke vrouw ervan te overtuigen dat juist zíj haar nier verdienen. Onbehaaglijk om naar te kijken, maar ook veel besproken. Ineens gáát het in Nederland weer over wel of geen donor zijn. Over transplantaties en het tekort aan organen. Briljant, vond ik. Ik vind dat BNN sowieso goed is in het mooi aansnijden van nare onderwerpen. Zoals in Je Zal Het Maar Hebben, waarin jongeren vertelden over de meest vreemde, erge, onbekende of onbesproken ziektes. Of Over Mijn Lijk, waarin jonge mensen met nog maar even te leven gevolgd werden tot hun dood. Maar wat blijkt: De Grote Donorshow bleek puur te doen om aandacht. Aandacht in het land. En aandacht op de politieke agenda. Want de kankerpatiënte bleek een actrice. En de nierpatiënten hebben wel écht een nierziekte, maar waren van te voren ingelicht dat er geen organen zouden worden uitgedeeld. Donor worden doe je hier. Petje af, BNN!
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2684

Project mini-Kim #14

Meer: Project mini-Kim #14 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Als je op vakantie bent waar het zonnig is en je dobbert in zee op zo'n luchtbed in de vorm van een eiland mét een opblaaspalmboom erop of als het zo druk is op je werk dat je avondmaaltijd in de vorm van Andalusische stoomvis met penne er wéér bij inschiet of als je gezellig gezelschap hebt dat als vanzelf alle oninteressante onderwerpen als Den Haag Vandaag en Engels voetbal en beurskoersen en het baltsgedrag van de toekan vermijdt dan vliegt de tijd. Ineens zijn er twee weken voorbij of een hele avond. Maar nu even niet. De tijd kruipt. De tijd kruipt alsof Heroes-Hiro -em vertraagd heeft. Iedere minuut lijkt uren te duren. Dus die twee weken - nu nog 11 dagen, wel opletten! - duren helemaal een eeuwigheid. En hoewel het pas een week na de terugplaatsing mis kan gaan zit ik nu al bij ieder krampje op de kast. Het is niet te bevatten dat ik na al die onderzoeken, al die prikken, al die gesprekken en tranen en de afgebroken eerste poging nu twee embryo's in mijn buik heb. Die zich misschien wel zo thuis voelen dat ze er blijven zitten. Of misschien pest de één de ander weg door tóch over voetbal te beginnen. Dan krijgen we een mini-Frank. Het is moeilijk. En stel. Stél dat ik op 14 juni zwanger blijk te zijn, dan begin ik de arts waarschijnlijk uit te schelden, terwijl de tranen over mijn wangen lopen. "Maar mevrouw, ik vertel u net dat u in verwachting bent." Oh?!! Huh..?! Ik ben het zo gewend geraakt om teleurgesteld en boos en verdrietig te reageren op afdeling 13 (!) van dat ziekenhuis dat het bijna een tweede natuur is geworden. Voor positieve berichten moet ik eerst even ergens een knop omzetten. Anders komen ze vast niet binnen. Blijf met me hopen. Dan blijf ik schrijven. Het is immers niet alsof ik ergens heen moet.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2685

Project mini-Kim#15

Meer: Project mini-Kim#15 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Niks doen gaat na een week behoorlijk vervelen, dus eigenlijk was het autoritje naar de eerste hulp wel een welkome afleiding. "Zo," dacht ik, "nou kóm ik tenminste weer eens ergens." Omdat er een herseninfarct, een astma-aanval, een kind met brandwonden en een hoofdwond tussendoor kwamen, duurde het lang voor mijn bloedwaardes waren nagekeken. " Het is in ieder geval niet héél dik," grapte ik nog, bij het aftappen, "want het stroomt nog." Even van tevoren had een arts al op mijn skippybalbuik geklopt en geconstateerd dat -ie wel héél strak stond. En echo's wezen uit dat er ook behoorlijk wat vocht in zit. Maar na telefonisch overleg met onze gynaecoloog mocht ik gelukkig toch naar huis. Ik moest wel beloven nog even kalm aan te doen en aan de bel te trekken als mijn buik de komende dagen nog meer opzwelt. Geen punt. Ik had ook met alle liefde willen beloven dat ik nooit van mijn leven Crocs zal dragen.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2686

Project mini-Kim #16

Meer: Project mini-Kim #16 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Onvoorstelbaar. Plus vijf kilo in anderhalve week. Van een buik waar je op kon biljarten tot een heuse zwelbast. En het is allemaal vocht. Als je al gegeten hebt, kan je even op de thumbnails klikken en zien hoe erg ik ben opgezwollen. De afgelopen tijd trainde ik weer heel intensief. Ook tijdens de eerste helft van de hormoonshots deed ik braaf mijn looptraining, krachttraining en mijn Spinninglessen. Mijn buik? Die was behoorlijk afgetraind. Ongeveer als hier, maar iets gespierder: Door de beruchte Pregnyl-injectie en door de eicelpunctie begon ik uit te zetten. Dit is op één van de eerste dagen. Toen dachten we nog dat dát dik was. Maar die buik kon nog veel imposanter! Vandaag ben ik nog steeds tonnetjerond. Af en toe voel ik ergens een krampje of een kriebel en dan zitten we in zak en as. Ik word ongesteld... Maar vervolgens lezen we tijdens één van de talloze antwoordzoektochten op internet ergens over 'innestelkramp' en doen we een rondedansje (ja dok, een heel voorzichtig rondedansje). Om even later net zo hard weer met onze handen in het haar te gaan zitten als we bedenken dat het nog lang geen 14 juni is. Tussen hoop en vrees dus. Naar het toilet gaan was nog nooit zo zenuwslopend. We branden vreselijk veel kaarsen. Lieve God, laat me alsjeblieft niet ongesteld worden. Laat het gewoon gelukt zijn. Gewoon ergens ter wereld een tienerzwangerschap of een ander per-ongelukje schrappen en mij de gelukkigste mens op aarde maken.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2687

Project mini-Kim #17

Meer: Project mini-Kim #17 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-06-11 02:17:04
Als ik les geef kan ik nogal maniakaal zijn. Dan gooi ik, ondanks de headset, mijn strot open en roep ik dingen als pijn is fijn, bloed is goed, of kramp is geen ramp. Dat, in combinatie met tussen de groep door lopen, zorgt er vaak voor dat mensen nét een tandje harder fietsen, een kilootje meer tillen of doorzetten waar ze eigenlijk het liefst zouden willen opgeven. Vanmorgen op de bank, midden in een soort zelfevaluatie, zág ik mezelf voor een groep staan en ik hóórde mezelf die uitspraken doen. Op twee daarvan moet ik nu dringend even terug komen. Bloed goed? Kramp geen ramp? Aaargh! Als er twee dingen zijn waar ik nu absoluut niet op zit te wachten zijn het kramp en bloed. Het is bijna donderdag. En hoewel ik nog steeds niet durf te hopen is met mijn buik ook de vrees geslonken. Het is fifty/fifty en voor beide scenario's heb ik al een flinke portie tranen klaar. Oh, wat zou het mooi zijn.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2688

Slechte timing

Meer: Slechte timing | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-05-22 03:24:27
Rare bijkomstigheid van al die hormoonshots is, dat ik behalve een buik als een voetbal, ook verschrikkelijke opruimwoede kreeg. Ik stofte. Ik sopte. Ik stapelde. Ik herorganiseerde. En nu is alles ongewoon schoon. ... Op mijn werk.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2675

Project mini-Kim #9

Meer: Project mini-Kim #9 | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | | 2007-05-21 21:02:20
Met een dubbel gevoel werd ik wakker. Brrr aan de ene kant, omdat ik weer een ziekenhuisafspraak had. Hiephoi aan de andere kant, omdat we vandaag onze vakantie zouden boeken. Naar Zuid-Afrika. Nu ben ik niet bijster avontuurlijk aangelegd - ik vind het thuis ook prima - maar Frank wilde ooit nog eens op safari. En wanneer kan je dat nou beter doen dan vóórdat je kinderen hebt? Ik wilde best in de Nederlandse zomer in een vliegtuig stappen om in de Afrikaanse winter een zebra te gaan aaien. En vanaf een 151 meter hoge brug bungee-en zag ik al helemáál wel zitten. Maar. Als je eenmaal die klotefertiliteitsmolen instapt komt alles ongelukkig uit. Stél dat alles goed gaat deze keer, dan mag ik de verplichte inenting tegen gele koorts en de aanbevolen prik tegen hepatitis A niet hebben. Als het niet goed gaat zijn we al te laat met het boeken van onze reis en het halen van de vaccins. Want dat moet minimaal tien dagen van te voren. Grote kans dus dat we gewoon in Italië eindigen. Of voor mijn part op Ameland. Prima. Daar ga ik niet van wakker liggen. Als de behandeling aanslaat gaan we desnoods twee weken lang in een gemeenteperk kamperen en tóch de gelukkigste mensen van de wereld zijn.
http://www.webkim.nl/pivot/entry.php?id=2668

I Try To Love Today